دریم ثیتر (به انگلیسی: ‎Dream Theater ‏) نام یکی از گروه‌های پروگرسیو متال آمریکایی که کار خود را در سال ۱۹۸۵ با نام مجستی (Majesty) آغاز کرد. این گروه که اهل لانگ آیلند است، در ابتدا به وسیله جان میانگ، جان پتروچی، و مایک پورتنوی پس از فارغ التحصیل شدن آنها از کالج موسیقی برکلی تشکیل شد. در طول تغییراتی که در اعضای گروه ایجاد شد، اکنون این گروه با سه عضو اصلی خود به اضافه جردن رودس (Jordan Rudess) و جیمز لابری (James LaBrie) به کار خود ادامه می‌دهد. با وجود کاهش محبوبیت سبک این گروه پس از اواسط دهه ۱۹۷۰ این گروه هنوز به عنوان یکی از گروه‌های موفق در سبک پروگرسیو متال شناخته می‌شود. این گروه به ویژه به دلیل مهارت نوازندگان آن شهرت دارد و تا کنون موفق به دریافت جوایز متعددی از مجلات موسیقی شده‌است. مبدا این گروه در لانگ آیلند در ایالت نیویورک است. تقریباً تمامی اعضا در مدرسه عالی موسیقی برکلی تحصیل کرده‌اند. جان میانگ نوازنده گیتار بیس این گروه کره‌ای الاصل است. تشکیل (۱۹۸۵) دریم ثیتر در سپتامبر ۱۹۸۵ و پس آنکه گیتاریست جان پتروچی و گیتاریست بیس جان میانگ تصمیم گرفتند در وقت آزاد خود در طول تحصیل در کالج موسیقی برکلی یک گروه موسیقی ایجاد کنند تشکیل شد. آنها در طول تمرین به طور اتفاقی با درامر گروه مایک پورتنوی آشنا شدند و از او خواستند تا به این گروه ملحق شود. پتروچی، میانگ و پورتنوی نام Majesty را برای گروه تازه تشکیل شده خود انتخاب کردند. سپس اعضا گروه شروع به پر کردن پست‌های خالی در گروه کردند و پتروچی از هم گروهی قدیم خود کوین مور (Kevin Moore) به عنوان نوازنده کیبرد دعوت کرد و پس از موافقت مور یکی دیگر از دوستان آنها به نام کریس کولین (Chris Collins) به عنوان خواننده اصلی گروه انتخاب شد. در طول این مدت تمرکز زیاد اعضای اصلی گروه بر روی این کار آنها را مجبور به ترک کالج کرد. اجراهای مجاستری و تولد دریم ثیتر (۱۹۸۶-۱۹۸۷) ماه‌های ابتدایی ۱۹۸۶ مملو از اجراهای مختلف در شهر نیویورک بود. در این مدت گروه مجموعه‌ای از اجراها را ضبط کرد و در اولین فروش خود، در شش ماه هزار نسخه فروخت. در نوامبر ۱۹۸۶ پس از چند ماه ساختن و اجرای آهنگ‌های مختلف کریس کولینز به دلیل تفاوت عقاید هنریش گروه را ترک کرد. پس از یک سال تلاش برای پیدا کردن جایگزین سرانجام چارلی دومنیسی (Charlie Dominici) که خیلی مسن‌تر و با تجربه‌تر از بقیه اعضای گروه بود به گروه اضافه شد. ثباتی که دومینیسی برای گروه به وجود آورد باعث شد تا آنها تعداد اجراهای خود را در نیویورک افزایش دهند و این سبب افزایش شهرت گروه شد. کمی بعد از ورود دومینیسی یک گروه موسیقی دیگر در لاس‌وگاس با نام مجاستری این گروه را به استفاده غیر قانونی از نام خود متهم کرد و آنها را به اقدام قانونی تهدید کرد بنابراین گروه مجبور شد تا نام خود را تغییر دهد. اسامی زیادی مانند Glasser (شیشه‌بر)، Magus (ساحر)، و M۱ مطرح شد که همه آنها رد شد و سرانجام پدر پورتنوی نام دریم ثیتر را پیشنهاد داد که نام یک سینما در مونتری کالیفرنیا بود. وقتی روز و رویا یکی می‌شوند (۱۹۸۹) با ثباتی که در گروه به وجود آمده بود اعضا بیشتر بر روی نوشتن آهنگ‌های جدید و انجام اجراهای بیشتر در نیویورک و ایالت‌های اطراف متمرکز شدند. در طول زمان توجه Mechanic Records یکی از زیر شاخه‌های مرکز موسیقی ایالات متحده به این گروه جلب شد و دریم ثیتر اولین قرار داد خود را در تاریخ ۲۳ جون ۱۹۸۸ با آنها منعقد کرد و کار بر روی یک آلبوم را آغاز کرد. آلبوم وقتی روز و رویا یکی می‌شوند در ۱۹۸۹ منتشر شد اما نتوانست به پیش‌بینی‌های گروه جامه عمل بپوشاند و Mechanic بخش بزرگی از وعده‌های مالی را که در قرارداد به گروه داده بود عملی نکرد و گروه دوباره به اجراهای خود در نیویورک محدود شد. گروه توری را برای معرفی آلبوم آغاز کرد. تور معرفی آلبوم از پنج کنسرت تشکیل شده بود. در چهارمین اجرا دومنیسی به علت تفاوت‌های شخصی و هنری با گروه از گروه اخراج شد. آلبوم‌ها * ۱۹۸۹: When Dream and Day Unite (وقتی روز و رویا یکی می‌شوند) * ۱۹۹۲: Images and Words (تصاویر و واژه‌ها) * ۱۹۹۴: Awake (بیدار) * ۱۹۹۵: A Change of Seasons (تغییری در فصل‌ها) * ۱۹۹۷: Falling into Infinity (سقوط در بی‌نهایت) * ۱۹۹۹: Scenes from a Memory (صحنه‌هایی از یک خاطره) * ۲۰۰۲: Six Degrees of Inner Turbulence (شش درجه آشفتگی درونی) * ۲۰۰۳: Train of Thought (رشته افکار) * ۲۰۰۵: Octavarium (اکتاواریوم) * ۲۰۰۶: Score (امتیاز) * ۲۰۰۷: Systematic Chaos (هرج و مرج با قاعده) * ۲۰۰۹: Black Clouds & Silver Linings (ابرهای سیاه و استرهای نقره ای)